+ કોઈપણ ફરજીયાત નિયમીત ખરીદી નહિ. NO AUTO SHIP

+ કોઈપણ વિશેષ કામ નથી કરવાનું. NO JOBS TO DO

+ કાઈપણ વેચવાનું નથી. NOTHING TO SELL

+ કાઈપણ ખરીદવાનું નથી NOTHING TO BUY

+ કાઈપણ ડાઉનલોડ કરવાનું નથી NOTHING TO DOWNLOAD

=   લાગે છે ને સફળતાની એક સંપૂર્ણ તક

THE PERFECT OPPORTUNITY

http://signup.wazzub.info/?lrRef=5bc4dfb3

WAZZUB એક આવોજ અવસર આપતો  પ્રોજેક્ટ જે 10 એપ્રિલ 2012 ના શરુ થઇ રહ્યો છે

પરંતુ તમારે ઝડપ રાખવી પડશે :  સમય માર્યાદિત છે… 9 એપ્રિલ 2012 સુધીનો

જેટલા જલ્દી તમે જોડાશો તેટલા વધુ લોકોને તમે મ*ફ*ત જોડી શકશો અને વધુ પૈસા કમાઈ શકશો.

હું તમને વધુ અને ઝડપથી પૈસા કમાવાનો રસ્તો બતાવું છું.
પગલું 1 – અહિયાં ક્લિક કરો અને મ*ફ*ત જોડાઈ જાવ :

પગલું 2 – મહત્વની માહિતી માટે અહિયાં ક્લિક કરો :

www.wazzub.info/facts.htm (http://www.wazzub.info/facts.htm)
પગલું ૩ – WAZZUB બીજા બધાથી અલગ કેવી રીતે છે તે જાણવા અહી ક્લિક કરો

http://www.wazzub.info/difference.htm (http://www.wazzub.info/difference.htm)

પગલું ૪ – વધુ અને વધુ મિત્રો, સ્વજનો અને સ્નેહીને આમંત્રણ આપી મ*ફ*ત જોડો અને તેમને સફળતાનો ઇતિહાસ રચવામાં ભાગીદાર બનાવો.

તમે મેળવશો દર મહીને 5 જનરેશન સુધી $1.૦૦/ વ્યક્તિ (નફાના ૫૦%ની ભાગીદારી છે તેથીવધુ પણ મળી શકે છે.)

એક ઉદાહરણ જોઈએ …

તમે માત્ર 5 મિત્રોને જોડો છો અને તે બધા પણ 5 જ મિત્રોને લાવેછે … 5 જનરેશન સુધી …f*r*e*e-forever :

અહી     ક્લિક કરો અને અમારી સાથે જોડવ. ..  http://signup.wazzub.info/?lrRef=5bc4dfb3

” (Power of “We”!) ને સાકાર કરીએ.
આભાર સહ,
http://signup.wazzub.info/?lrRef=5bc4dfb3

રોજના જેવી ઍ સવાર હતી. મારે ઓફિસે જવાનું હતું. આંગણામાં પડેલું છાપુ ઉઠાવી મે પહેલા અને છેલ્લા પાના પરના અગત્યના સમાચાર પર નજર નાંખી. આ શું? છેલ્લા પાના પર મારી તસ્વીર જોઈને હું ચોંકી ઉઠ્યો. ઍ મારા અવસાનના સમાચાર હતા! મને ઍક્દમઆઘાત લાગ્યો. ‘ હા ! કાલે રાત્રે સુતો હતો ત્યારે છાતીમાં થોડું દુખતુ હતું ખરૂં. પણ પછી તો હું ઘસઘસાટ ઉંઘી ગયો હતો ને? ‘

હું ઘડિયાળ તરફ નજર કરું છું. ‘અરે! દસ વાગી ગયા છે. મારી ચા ક્યાં છે? અરે! મારે ઓફિસ જવાનું કેટલું મોડું થઈ ગયું છે? મારો બૉસ મારા પર ખીજાશે. અરે! બધા ક્યાં જતા રહ્યાં? અરે! મારા આ રૂમની બહાર બધા કેમ ભેગા થયા લાગે છે?’ ‘અરે! આટલા બધા લોકો! ચોક્કસ કાંઇક ગરબડ લાગે છે. અરે ! કોઈક રડી રહયાં છે તો બીજા ચુપચાપ ઉભા છે.’ ‘અરે! આ શું? મારું શરીર તો ફર્શ પર પડેલું છે. અરે! બધા સાંભળો હું તો અહીં છું, ઍ શરીરમાં નથી.’ ‘ક્યાં કોઈ મને સાંભળેજ છે? અલ્યાઓ! હું મુઓ નથી જો આ રહ્યો.’

મે કરાઝીંને રાડ પાડી. પણ કોઈઍ કશું  સાંભળ્યું જ નહીં. કોઈને મારામાં રસ ના હોય તેવું લાગ્યું. બધા નિશ્ચેતન પડેલા મારા શરીર તરફ શોકથી જોઈ રહ્યાં હતા. હું ફરીથી મારા સુવાના ઓરડામાં ગયો.

મે મારી જાતને પુછ્યું, ‘શું હું ખરેખર મરી ગયો છું? અરે! મારી પત્ની, મારા બાળકો, મારા મા-બાપ, મારા મિત્રો – બધા ક્યાં છે?’

હું બાજુના ઓરડામાં ગયો. બધા ત્યાં રડી રહયાં હતા. ઍકમેકને આશ્વાસન આપી રહ્યાં હતા. મારી પત્ની સૌથી વધારે આક્રંદ કરી રહી હતી. તેને સૌથી વધારે દુખ થતું હોય તેવું જણાતું હતું. મારા બંને નાનકડા બાળકોને આ શું થઈ રહ્યું છે, તેની કોઈ સમજણ પડતી હોય તેમ ના લાગ્યું. પણ તેમની મા રડી રહી હતી ઍટલે તેઓ પણ રડી રહ્યાં હોય તેમ લાગ્યું.

અરે! મારા ઍ વ્હાલસૉયા બાળકોને હું બહુજ પ્રેમ કરું છું, ઍમ કહ્યાં વીના હું શી રીતે વિદાય લાઇ શકું? અરે! મારી પત્નીઍ મારી કેટલી બધી સંભાળ લીધી છે, તેમ કહ્યાં વગર હું શી રીતે મરી શકું? ઍક વાર તો ઍને હું કહીં દઉં કે, હું તેને અત્યંત ચાહું છું. અરે! માબાપ ને તો ઍક વાર કહી દઉં, કે હું જે કાંઇ પણ હતો તે તેમના કારણે હતો. મારા મિત્રો વીના મે જીવનમાં ઘણી ભૂલો કરી હોત; ઍમ ઍમને કહ્યાં વીના હું કઈ રીતે વિદાય લઉં? ઍ લોકોને મારી ખરેખર જરૂર હતી ત્યારે હું તેમના કશા કામમાં આવ્યો નથી; ઍની દિલગીરી વ્યક્ત કર્યા વીના હું શી રીતે મરી શકું? જોને પેલા ખૂણામાં કોઈક છાના આંસુ સારી રહયો છે. અરે! ઍ તો ઍક જમાનામાં મારો જીગરી દોસ્ત હતો. સાવ નાનકડા મતભેદ અને ગેરસમજના કારણે અમે બે છુટા પડ્યાં; અને અમારા અહંને કારણે કદી ભેળા જ ના થયા.

હું તેની પાસે ગયો અને મારો હાથ તેની તરફ લંબાવ્યો. મારે તેને મારી દિલગીરી સમજાવવી હતી. ફરી ઍનો જીગરી દોસ્ત બની જવું હતું. મારા દોસ્ત મને માફ કરી દે.’ : ઍમ કહેવું હતું.

‘અરેરે! ઍને મારો હાથ દેખાતો નથી? ઍ કેવો નિષ્ઠુર છે? હું આટલી સરળતાથી મારું હૈયુ ઠાલવી રહ્યો છું; તો પણ હજું કેટલો અભિમાની છે? ખરેખર મારે આવા લોકો માટે લાગણીવશ ન થવું જોઇઍ. પણ ઍક સેકન્ડ. કદાચ ઍને મારો હાથ નહીં દેખાતો હોય? ભૂલ્યો! મારું શરીર તો બહારના ઓરડામાં પડેલું છે ને? ઓ ભલા ભગવાન હું તો ખરેખર મરી જ ગયો છું.’

હું મારા શબની બાજુમાં બેઠો. મને બરાબરનું રડવું આવી ગયું. ‘અરે! મારા ભલા ભગવાન મને થોડાક દિવસો માટે જીવતો કરી નાંખ. હું મારી પત્ની, મારા માબાપ, બાળકો, મિત્રો ઍ બધાને ઍક વખત સમજાવી દઉં કે, ઍ બધા મને કેટલા વ્હાલા છે?’ ઍટલામાં મારી પત્ની મારી બાજુમાં આવી પહોંચી. ઍ કેટલી સુંદર દેખાય છે? હું બરાડી ઉઠું છું: ‘ અલી ઍ! તું ખરેખર સુંદર છે.’ પણ ઍને ક્યાં મારા શબ્દો સંભળાય છે? ‘મે કદી ઍને આવા શબ્દો પ્રેમથી કહ્યાં હતા ખરા?’ હું મોટી ચીસ પાડી દઉં છું,’ અરે ભગવાન મને થોડીક ક્ષણો માટે જીવતો કરી દે.’ હું રડી પડુ છું.

‘મને ઍક છેલ્લી તક આપી દે મારા વ્હાલા. હું મારા વ્હાલસૉયા બાળકોને ભેટી લઉં. મારી મા ને છેવટનું ઍક સ્મિત આપી દઉં. મારા બાપને મારા માટે ગૌરવ થાય ઍવા બે શબ્દ ઍમને કહીં દઉં. મારા બધા મિત્રોને મે જે કાંઇ નથી આપ્યું, ઍ માટે ઍમની દિલગીરી માંગી લઉં. મારા જીવનમાં હજી રહેવા માટે ઍમનો આભાર માની લઉં.’ મે ઉંચે જોયું અને ચોધાર આંસુઍ રડી પડ્યો. મે ફરી ઍક પોક મુકી. ‘અરે! પ્રભુ, મને છેલ્લી ઍક તક આપી દે મારા વ્હાલા!’….

અને….. મારી પત્નીઍ મને હળવેથી જગડ્યો અને વ્હાલથી કહ્યું, ” તમે ઉંઘમાં આમ કેમ રડી રહ્યાં છો? તમને કાંઇ થાય છે? તમને કોઈ ખરાબ સપનુ આવ્યું લાગે છે.” ઍક્દમ જ મને ભાન થયું, ‘અરે! હું જીવું છું. મારી પત્ની મને સાંભળી શકે છે.’

મારા જીવનની ઍ સૌથી સુખદ પળ હતી.

કાલે જ મરણ આવવાનું હોય ઍમ વિચારીને આજે જીવીઍ તો ?

એકખુબજસરસવાતછેકેહજીયેઆપણાગામડાંઓમાંમાનવતાજીવેછે…

ઈશ્વર : ‘ભાઈ, સવારના પહોરમાં તું છાપાઓમાં ભરેલો દુનિયાભરનો કચરો મગજમાં ઠાલવે છે. એટલું ઓછું હોય તેમ,અત્યારે તારા ‘પીક અવર્સ’માં ઈન્ટરનેટથી બીજા વધારે કચરાનો ઉમેરો કરે છે. આને તું વ્યસ્તતા કહે છે ? તને તારા માટે ફુરસદ ન હોય તો મારા માટે તો ક્યાંથી હોય ? પણ મને થયું ચાલ, ઈન્ટરનેટ પર તો તું ચોક્કસ મળી જ જઈશ અને તને એ વધુ અનુકૂળ પડશે; જેમ તું તારા પુત્રોને

મોબાઈલ પર જ મળી લે છે ને તેમ !’
હું : ‘જો તમે ખરેખર ઈશ્વર હોવ તો મને જવાબ આપો કે જિંદગી આટલી બધી ગુંચવણભરી કેમ બની ગઈ છે ?’
ઈશ્વર : ‘જિંદગીનું બહુ પિષ્ટપેષણ કરવું સારું નહિ. અતિશય ઉપભોક્તાવાદ અને આડેધડની તૃષ્ણાઓ ઓછી કરીને સહજ રીતે જીવ, બેટા !’
હું : ‘તમને ખબર છે કે અમારું જીવનધોરણ કેટલું ઊંચું થઈ ગયું છે ?’
ઈશ્વર : ‘હા, ફક્ત તારું જીવનધોરણ જ ઊંચું ગયું છે, જીવન ઊંચું નથી ગયું… એ જ તો તકલીફ છે ને !’
હું :‘તો શું અમારે પાછા જવું ? પાછા ફરવું તો અમારે માટે શક્ય જ નથી.’
ઈશ્વર : ‘મેં તને પાછા ફરવાનું કહ્યું નથી, પરંતુ ધારે તો તું નવેસરથી શરૂઆત તો કરી શકે ને ?ટેકનોલૉજીએ ઊભા કરેલા તારા પ્રશ્નોને દૂર કરવા માટે તારે જ કોઈ નવી ટેકનોલોજી વિકસાવવી પડશે !’
હું : ‘અમે કાયમ ઉદાસ,નિસ્તેજ અને દુ:ખી કેમ હોઈએ છીએ ?’
ઈશ્વર : ‘હરીફાઈમાં સતત આગળ નીકળવા તેં તારી જાતને ‘ઉંદરદોડ’માં મૂકી દીધી

છે. પહેલાં તું સફળતા માટે દોડતો હતો, હવે તું સફળતા ટકાવી રાખવા દોડે છે ! આમ, તારા માટે દોડાદોડ કરવા સિવાય કશું જ બચ્યું નથી. તું હવે તો ખડખડાટ હસવાનું પણ ભૂલી ગયો છે. સતત ચિંતા કરવી અને અસલામતીનો ભય રાખવો એ જ હવે તારો સ્વભાવ થઈ ગયો છે. તો પછી ઉદાસ ને દુ:ખી જ રહેવાય ને ?’
હું : ‘પણ તમને ખબર છે કે અમે સતત લટકતી તલવાર નીચે કામ કરતાં હોઈએ છીએ. અમારે અમારા ટારગેટ સમયસર પૂરા કરવાના હોય છે અને બીજી બાજુ મકાનના હપ્તાં, બાળકોની ફી ભરવાની હોય છે. કોઈક વાર તો ગાડીના હપ્તાં ભરવાના પણ બાકી રહી જાય છે. તો પછી ચિંતા કેમ ન થાય ? ભાવિ બધું જ અનિશ્ચિત દેખાય છે.’
ઈશ્વર : ‘એ તો ભાઈ જો,જગતમાં મૃત્યુ સિવાય બધું જ અનિશ્ચિત છે. કેટલી બાબતોની ચિંતા કર્યા કરીશ ? ચિંતા કરવી કે નહીં એ તારા હાથની વાત છે.’
હું : ‘પણ એ દરેક અનિશ્ચિતતા સાથે દર્દ,પીડા અને પરેશાની જોડાયેલી હોય છે,એનું શું?’

ઈશ્વર : ‘વ્હાલા દીકરા ! મેં તારું સર્જન તને પીડા કે દુ:ખી કરવા નથી કર્યું. જો એવું હોત તો મેં તારા જન્મ પહેલાં તારા દૂધની વ્યવસ્થા ન કરી હોત. જિંદગી દુ:ખી થવા માટે નથી. આ બધી પીડા તો તેં તારી જાતે જ ઊભી કરેલી છે. દુનિયાની દોડમાં તું બરાબર ફસાયો છે. કાદવમાં ફસાયેલો માણસ કાદવમાં વધારે ઊંડો ઊતરતો જાય એવું છે ! તેં વાઘ પર સવારી માંડી છે અને હવે તું ગભરાય છે કે વાઘ મને ફાડી ખાશે !
હું : ‘પ્રભુ ! ખરૂં પૂછો તો આટલી બધી પીડાઓ,મુશ્કેલીઓ વચ્ચે અમે કઈ રીતે જીવીએ છીએ એ જ ખબર નથી પડતી.’
ઈશ્વર : ‘તું સતત બહાર ભટકીને ખરેખર થાકી ગયો છે. જરાક તારી અંદર ખોજ કર. થોડું આત્મદર્શન કર. એમ કરીશ તો તને ખબર પડશે કે તું ક્યાં જઈ રહ્યો છે.’
હું : ‘તમે તો ઈશ્વર છો, તો મને કપરા સંજોગો અને મુશ્કેલીના સમયમાં ટકવાની ચાવી બતાવો ને !’
ઈશ્વર : ‘તારામાં પણ અપાર શક્તિ છે.એને ઓળખવાની કોશિશ કર. મુશ્કેલીઓનો સામનો કરવાનો એ જ ઉપાય છે. થોડી ધીરજ, હિંમત,વિશ્વાસ અને ઉત્સાહ રાખ. કપરાં સંજોગો પણ કાયમ કપરાં રહેતાં નથી, એ પણ વહી જવાના છે.’
હું : ‘ચલો, એ તો બરાબર. પણ મને એ પ્રશ્ન થાય છે કે દુનિયામાં લોકો આટલા બધા સ્વાર્થી કેમ થઈ ગયા છે ?’
ઈશ્વર : ‘લોકો જેવા છે તેવા સ્વીકારી લે. બીજાને બદલવાનો મિથ્યા પ્રયાસ ન કરીશ. તારી જાતને ઓળખીને તેને બદલવા કોશિશ કર.’

હું : ‘એ તો હું સમજ્યો પણ મને એ નથી સમજાતું કે દુનિયામાં સારા માણસોને જ કેમ સહન કરવું પડે છે ?’
ઈશ્વર : ‘બેટા, સારા માણસોની જ કસોટી થાય છે. સોનું કસોટીમાંથી શુદ્ધ થઈને બહાર આવે છે. એ રીતે પ્રશ્નો, મુશ્કેલીઓ હકીકતે આંતરિક શક્તિ અને સહનશીલતા વધારે છે.’
હું : ‘તમે હાલની માનવજાત માટે શું માનો છો ?’
ઈશ્વર : ‘એ જ કે, પૈસા મેળવવા માટે સ્વાસ્થ્ય ગુમાવે છે અને પછી સ્વાસ્થ

મેળવવા પૈસા ગુમાવે છે ! અર્થાત પૈસાનું પાણી કરે છે ! બાળપણમાં કંટાળો અનુભવે છે અને ઘડપણમાં બાળપણ ખોળે છે. યુવાનીમાં તો એ રીતે જીવે છે જાણે કે કદી મૃત્યુ આવવાનું જ નથી ! જ્યારે કોઈ મુશ્કેલી આવે છે ત્યારે કહે છે ‘મને એકલાને જ આવું કેમ ?’બાકી ક્યારેય સુખમાં ‘હું એકલો કેમ ?’ એવો પ્રશ્ન એને નથી થતો.
હું : ‘પ્રભુ, તમે જિંદગીને ઉત્તમતાથી માણવાનું રહસ્ય મને કહો.’
ઈશ્વર : ‘તનેહંમેશા સામે કિનારે જ સુખ દેખાય છે. તારી પાસે જે કંઈ છે,જેટલું છે એને ભોગવ. જે નથી એની ચિંતા ના કરીશ. સતત ફરિયાદ અને સરખામણી ન કરીશ. સતત સરખામણી કરીને તેં તારા ઘરમાં પણ આગ લગાડી છે. ભૂતકાળને ભૂલીને વર્તમાનને વિશ્વાસથી વધાવતાં ભવિષ્ય માટે તૈયાર રહે. નફરત અને નકારાત્મક વિચારો છોડી દે નહીં તો એ વધુ જોરથી તારી પાસે આવશે. બીજાને પ્રેમ કર તો આપોઆપ લોકો તને પ્રેમ કરશે. થોડું ક્ષમા આપવાનું પણ રાખ.’

ઍડજસ્ટ એવરીવ્હેર થા.
અથડામણ ટાળજે.
ન્યાય ખોળીશ નહિ ,બન્યું તે જ કરેક્ટ માનીને ચાલજે .એ કુદરતનો ન્યાય છે.
જીવનમાં જે ભોગવટો આવે એને તારી જ ભૂલનું પરિણામ માનજે .
અને ભૂલ થઈ જાય તો,અંદરના ભગવાન પાસે માફી માગી લે જે.
અને હં.. સુખની દુકાન ખોલજે ,જેથી તારે સુખ શોધવા જવું ના પડે .

હું : ‘મારો એક છેલ્લો સવાલ એ છે કે મારી પ્રાર્થનાઓ કોઈ દિવસ તમને સંભળાય છે ખરી?’

ઈશ્વર : ‘બધી જ સંભળાય છે પરંતુ જવાબ આપવાની મારી રીત જુદી હોય છે. મારા જવાબો ભવ્ય પર્વતો,ઝરણાં, નદીઓ, સમુદ્રો અને વૃક્ષોની વનરાજીમાં છે. ભવ્ય સૂર્યોદય અને સૂર્યાસ્તમાં છે. દરરોજ એક સુંદર પ્રભાત થાય છે– આ બધા મારા જવાબો છે. પરંતુ તને તે જોવાની ફુરસદ જ ક્યાં છે ?ચાંદની રાતે કોઈકવાર ખુલ્લા આકાશ સામે શાંતચિત્તે થોડો સમય બેસીને મંદ મંદ વહેતા પવનની લહેરો કે તમરાનું મધુર સંગીત માણ્યું છે ? એ માણતાં શીખીશ તો તને મારા જવાબો મળી જશે.

હું : ‘આપને મળીને ખૂબ સારું લાગ્યું. આ વાર્તાલાપ માટે આપનો ખૂબ ખૂબ આભાર. મારા માટે કોઈ સંદેશ છે ?’
ઈશ્વર : ‘વત્સ ! મારામાં શ્રદ્ધા રાખ. હું તને આ સંસારના બધા ભયોમાંથી મુક્ત કરી દઈશ. જિંદગી એક રહસ્ય છે પણ કોયડો નથી.

મને યાદ કરજે, મારામાં નિષ્ઠા રાખજે. કદીયે હતાશ થઈશ નહીં. તું હાંક મારજે, હું અચૂક હાજર થઈ જઈશ કારણ કે તું મારું સર્વશ્રેષ્ઠ સર્જન છે. તું મને વ્હાલો છે.’
તું મારૂ જ સ્વરૂપ છે,પણ એનાથી તું અજાણ છું ,એ realize કરવાની ભાવના રાખજે.
તો તને જ્ઞાની પુરુષનો ભેટો થશે.
]]> http://bkjanak.wordpress.com/2011/07/19/%e0%aa%88%e0%aa%b6%e0%ab%8d%e0%aa%b5%e0%aa%b0-%e0%aa%b8%e0%aa%be%e0%aa%a5%e0%ab%87-%e0%aa%9a%e0%ab%87%e0%aa%9f%e0%aa%bf%e0%aa%82%e0%aa%97/feed/ 3 bkjanak http://bkjanak.wordpress.com/2011/07/06/%e0%aa%b9%e0%ab%81%e0%aa%82-%e0%aa%95%e0%ab%8b%e0%aa%a3-%e2%80%93-%e0%aa%ae%e0%aa%be%e0%aa%b0%e0%ab%80-%e0%aa%93%e0%aa%b3%e0%aa%96/ http://bkjanak.wordpress.com/2011/07/06/%e0%aa%b9%e0%ab%81%e0%aa%82-%e0%aa%95%e0%ab%8b%e0%aa%a3-%e2%80%93-%e0%aa%ae%e0%aa%be%e0%aa%b0%e0%ab%80-%e0%aa%93%e0%aa%b3%e0%aa%96/#comments Wed, 06 Jul 2011 05:39:49 +0000 BK Janak http://bkjanak.wordpress.com/?p=10 Continue reading →]]> ફરી એકવાર એક નવા પ્રશ્ન સાથે..

શું આપણે સ્વયંને બરાબર ઓળખીએ છીએ? કોઈ જ્યારે મને પૂછે છે કે તમારો પરીચય? ત્યારે હું કહું છુ કે મારૂ નામ જનક છે અને મારૂ વતન પાલિતાણા છે, અમદાવાદમાં એક સોફ્ટવેર કંપનીમાં જોબ કરું છું. પણ પછી પાછો વિચાર કરું છું કે ખરેખર આ મારો સાચો પરિચય છે? .. આનો જવાબ મને બ્રહમાકુમારી વિદ્યાલયમાં રાજયોગ કોર્સ ના પહેલા દિવસે જ મળ્યો જે અહી તમારી સમક્ષ રાખું છું.

આપણે રોજબરોજ વ્યવહારમાં મારા હાથ, મારૂ મોં, મારા પગ, મારૂ મગજ, મારૂ હ્રદય, મારૂ શરીર, .. વગેરે શબ્દ પ્રયોગ કરીયે છીએ ક્યારેય એવું નથી કેહતા કે હું હાથ, હું હ્રદય કે પછી હું શરીર,…. તો આ હું કહેનાર ખરેખર કોણ? બીજુ જ્યારે કોઇનું મૃત્યું થાય છે ત્યારે આપણે કહીયે છીએ કે સ્વર્ગવાસી થયાં પણ શરીર તો અહી જ પડ્યું છે અને એને તો અહી જ દફનાવી કે જલાવી દેવામાં આવે છે તો એ જનાર કોણ? અને છેવટે એ સત્ય જ્ઞાન મળ્યું કે એ શરીરમાથી જનાર બીજું કોઈ નહી પણ હું આત્મા અને એ જ મારો સાચો પરીચય… કારણ કે આ નામ અને સરનામું તો જન્મ થયાં પછી મળ્યું પણ એ પહેલા પણ હું તો હતોજ.. અને મારી આંખો ઊઘડી ગઈ કે ખરેખર હું તો એક ચૈતન્ય જ્યોતિર્બિંદુ આત્મા છું જે આ શરીરનું સંચાલન કરે છે, બાકી આ શરીર તો નાશવંત છે અને લોનમાં મળેલું છે. પછી મારી જીગ્નાસા વધી ગઈ અને આગળ ખબર પડી કે આ શરીરમાં મારૂ રહેવાનુ સ્થાન હ્રદય નહી પણ ભ્રૂકુટીની વચ્ચે જ્યાં આપણે તિલક કરીયે છીએ અને સ્ત્રીઓ માટે તો એ સૌભાગ્યની નિશાની કહેવાય છે આ સૌભાગ્ય એટ્લે સ્વ નું ભાગ્ય. અને જો હ્રદયમાં સ્થાન હોય તો આજ-કાલ તો કૃત્રિમ હ્રદય બેસદે છે તો શું આત્મા પણ કૃતિમ બેસાડી હોય?.. પછી વધાર એ જાણવા મળ્યું કે મારૂ ઘર ક્યુ છે અને હું ક્યાથી આ શરીરમાં આવું છું અને મૃત્યું પછી ક્યાં જવાનું હોય છે. આટલું સચોટ જ્ઞાન સમજવામાં અનેક તર્ક-વિતર્ક પછી પાકું થયું કે ખરેખર આજ મારો સાચો પરીચય..

તો આમ મને મળી મારી સાચી ઓળખ.. અને પછી થયું કે જે રીતે મને સચોટ જ્ઞાન મળ્યું એ બધાને પણ જાણવાનો અધિકાર છે એવી દિલની શુભેચ્છાથી અહી રજું કરુ છું.. તો તમે પણ આ જ્ઞાન મેળવી ને પોતાના જીવનને સાર્થક બનાવો. બ્રહમાકુમારી વિદ્યાલય એક અધ્યાત્મિક સંસ્થા છે જ્યાં કોઇ પણ વ્યક્તિ કોઇ પણ ધર્મના કે ઊંચ-નીચના ભેદભાવ વિના જ્ઞાન મેળવી શકે છે અને પોતાનો ધર્મ છોડયા વિના રાજયોગ નો અભ્યાસ કરી શકે છે.

http://www.bkwsu.org/whereweare/center

અને ખરેખર સાચું જાણવાની ઇચ્છા હોય તો એકવખત પ્રજાપિતા બ્રહમાકુમારી ઈશ્વરીય વિશ્વ વિદ્યાલય માં જઈને રાજયોગ નો અભ્યાસ જરૂર કરજો.. તમારી બધી દ્વિધાઓ સમાપ્ત થશે એની ગેરંટી .. આ છે મારા જીવનનો અનુભવ…

Here are some suggestions for your first post.

1. You can find new ideas for what to blog about by reading the Daily Post.
2. Add PressThis to your browser. It creates a new blog post for you about any interesting  page you read on the web.
3. Make some changes to this page, and then hit preview on the right. You can alway preview any post or edit you before you share it to the world.